تلنگر زدی...

     بغضم لرزید...

     نشست تو گلوم...

      سرخی...

      داغی...

      حلقه زد...

      تر شد...

      فریادش سر تو خالی شد...

     اینجا تنها نیستم !!!

     او هست.

     عطرش هست.

     و قاب عکس همیشه ساکتش کنارم.

                                                دل نوشته ی دوست عزیزم : هدی اصفهانی

        آنقدر بدون حضور تو با تو حرف زده ام

        که دیگر وقتی میگویی میتوانی گوش باشی 

        من احساس تکراری و بیهوده بودن حرف هایم را میکنم...

        کاش سکوت های تو  فرمان ساکت ماندن به من نمی دادند...

تقدیم به بهترین دوستم که قشنگ ترین و عزیزترین خاطره را برایم ثبت کرد...

دوستش دارم و همیشه به نیکی از او یاد میکنم و برایش بهترین ها را آرزو دارم.